روانشناسی زنانروانشناسی عمومیروانشناسی کودکانزناشویی

انواع اختلالات اضطرابی، دلایل ایجاد و راهکار درمان آنها

باعث ترس و نگراني شديد، تغيير رفتار، خواب، تغذيه و خلق و خوي کودکان مي شود.

صبا هاست

اختلالات اضطراب
باعث ترس و نگراني شديد، تغيير رفتار، خواب، تغذيه و خلق و خوي کودکان مي شود.

انواع اختلالات اضطرابی

انواع اختلالات اضطرابی مختلفی که ممکن است  بر کودکان و نوجوانان تاثیر بگذارد عبارتند از:

اختلال اضطراب تعمیم یافته (GAD):

این اختلال باعث می شود کودکان تقریبا هر روز – و برای بیشتر چیزها نگران شوند. کودکان مبتلا به این اختلال نگران مواردی هستند که سایر بچه ها نگران آنها هستند (مانند تکالیف، امتحانات و یا اشتباه کردن) اما این کودکان، خیلی بیشتر از حد معمول نگران می شوند.

کودکان مبتلا به این اختلال همچنین ممکن است نگران مواردی  شوند که پدر و مادر ممکن است انتظار نداشته باشند که این می تواند باعث نگرانی دروالدین شود. (به عنوان مثال، آنها ممکن است نگرانی هایی در مورد خواب، زمان ناهار، جشن تولد، زمان قراربا دوستان و یا رانندگی سرویس مدرسه داشته باشند). این کودکان همچنین ممکن است نگران جنگ، آب و هوا و آینده و یا نگرانی هایی در مورد عزیزان، ایمنی، بیماری یا آسیب  دیدن داشته باشند.

مشکلات این اختلال؛ دشواری در تمرکز

داشتن این اختلال می تواند تمرکز را برای کودکان در مدرسه سخت کند. از آنجا که با این اختلال، تقریبا همیشه نگرانی­ای در ذهن بچه وجود دارد، باعث می شود که کودکان در آرامش و تفریحات، غذا خوردن و یا خواب شب مشکل داشته باشند. آنها ممکن است غیبت‌­های زیادی درمدرسه داشته باشند زیرا نگرانی باعث احساس بیماری، ترس و یا خستگی می شود.

برخی از کودکان مبتلا به این اختلال، نگرانی را در خود نگه می دارند. درحالیکه کودکان دیگر در مورد نگرانی­های خود با والدین یا معلمانشان صحبت می کنند. آنها ممکن است بارها و بارها در مورد چیزی که نگران هستند اتفاق بیفتد، بپرسند. اهمیتی ندارد که والدین چقدر با آنها صحبت کنند، آنها همچنان احساس نگرانی خواهند داشت.

اختلال اضطراب جدایی (SAD):

برای نوزادان و کودکانی  که برای اولین بار از پدر و مادرشان دور هستند، عادی است که احساس اضطراب کنند. اما آنها به زودی به زندگی با پدربزرگ  یا مادربزرگ، پرستار بچه یا معلم عادت می کنند. و احساس اضطراب آنها در خانه و مدرسه شروع می شود.

اما هنگامی که بچه ها با ترس دور ماندن از  پدر و مادر خود بزرگ نمی شوند ، این اختلال اضطراب جدایی نامیده می­شود. این کودکان حتی وقتی که بزرگتر می شوند، در مورد دور بودن از والدین یا خانه بیشتر احساس عصبانیت می­کنند. آنها ممکن است درمدرسه  غیبت های زیادی داشته باشند.  ممکن است بهانه­‌های مریضی و خستگی برای نرفتن به مدرسه بیاورند. آنها همچنین ممکن است به والدین اصرار کنند، گریه کنند و یا ازرفتن به مدرسه امتناع کنند، خواب زیاد، مهمانی رفتن یا فعالیت­های دیگر مخفیانه از والدین خود داشته­ باشند. در خانه نیز ممکن است در به خواب رفتن یا خوابیدن به تنهایی مشکل داشته باشند. اگر نزدیک والدینشان نباشد، ممکن است از ماندن تنهایی در یک اتاق دوری کنند.

فوبیایی اجتماعی (اختلال اضطراب اجتماعی)

کودکان با فوبیای اجتماعی، بیش از حد درباره­ چیزهایی که دیگران فکر می کنند یا می گویند احساس ترس می کنند. آنها همیشه می ترسند که نکند کاری شرم‌­آورانجام داده یا سخنی ناب­جا بگویند. آنها از اینکه ممکن است مرموز به ­نظر برسند نگران هستند. دوست ندارند در مرکز توجه باشند. نمی‌خواهند کسی متوجه آنها شود، بنابراین ممکن است از داوطلب شدن در کلاس درس امتناع کنند. اگر آنها برای درس در کلاس فراخوانده شوند، ممکن است در جای خود خشک شده و یا وحشت­‌زده شده و نتوانند پاسخ دهند. برای کودکان با فوبیای اجتماعی، ارائه­‌ی کلاسی یا فعالیت گروهی با همکلاسی­ها می تواند باعث ترس شدید شود.

 فوبیای اجتماعی می تواند موجب اجتناب کودکان و
نوجوانان از مدرسه یا دوستانشان شود. آنها ممکن است قبل یا درطول مدرسه احساس
خجالت یا خستگی کنند. آنها ممکن است از تاثیرات ترس بر دیگر اعضای بدنشان نیز شکایت
کنند. به عنوان مثال، آنها ممکن است احساس تپش قلب یا احساس تنگی نفس کنند. ممکن
است احساس بی­قراری داشته و یا حالت پیش فعالی داشته­ باشند. ممکن است احساس داغی کرده
و یا سرخ شوند و یا حتی احساس تشنج یا سرگیجه داشته باشند.

موتیسم برگزیده (SM)

این شکل افراطی از فوبیای اجتماعی باعث می شود کودکان تا حدی نگران شوند که توانایی صحبت کردن ندارند. کودکان و نوجوانان با SM توانایی صحبت کردن دارند و در خانه یا با نزدیک ترین افراد خود صحبت می کنند. اما از صحبت در مدرسه، با دوستان و یا در مکان های دیگری که در آنجا این ترس را دارند، امتناع می­کنند.

برای کودکان احساس ترس از تاریکی، هیولاها و… عادی است. اما “فوبیا”  یک ترس شدید، مفرط و طولانی از یک چیز خاص است. کودکان مبتلا به فوبیا با احساس ترس از چیزی سعی در دوری کردن از آن دارند

فوبیای خاص

برای کودکان احساس ترس از تاریکی، هیولاها، حیوانات بزرگ یا صداهای بلند مانند رعد و برق و آتش بازی عادی است. اغلب اوقات زمانی که بچه ها احساس ترس می کنند، بزرگسالان می توانند به آنها کمک کنند تا دوباره احساس امنیت کنند. اما فوبیا  یک ترس شدید، مفرط و طولانی از یک چیز خاص است. کودکان مبتلا به فوبیا با احساس ترس از چیزی سعی در دوری کردن از آن دارند. و اگر نزدیک به چیزی باشند که از آن می ترسند، احساس وحشت و ناراحتی می­کنند.

 کودکان با فوبیای خاص، ممکن است از چیزهایی مانند
حیوانات، عنکبوت، آمپول زدن یا صدای شلیک، خون، پرتاب کردن، رعد و برق، مردم در
لباس­های سنتی و یا تاریکی، ترس زیادی داشته باشند. داشتن فوبیا باعث می شود کودکان
از رفتن به مکان­هایی که فکر می کنند امکان دیدن چیزهایی را که از آن می ترسند داشته
باشد، خودداری کنند. به عنوان مثال، کودکی که فوبیای سگ دارد به خانه دوستان، پارک
یا مهمانی نمی­رود، چون ممکن است در آن مکان­ها سگ باشد.

علائم و نشانه­‌های اضطراب چیست؟

والدین یا معلمان ممکن است نشانه هایی را در کودک یا نوجوان مضطرب ببیند. به عنوان مثال:

  • کودک ممکن است به چیزهای مختلف دلبستگی پیدا کند
  • ممکن است از مدرسه غیبت کند یا گریه کند.
  • ممکن است ترسیده یا آشفته شود
  • ممکن است از صحبت کردن یا انجام کارها امتناع کند

همچنین کودکان و نوجوانان با اضطراب، چیزهایی را حس می­کنند که دیگران نمیتوانند حس کنند. این می تواند در آنها احساس ترس، نگران یا عصبیانیت ایجاد کند. این حس می تواند بر بدن آنها نیز تاثیر بگذارد. آنها ممکن است احساس لرز، دلشوره یا تنگی تنفس داشته باشند. احساس لرزش در شکم، تب، دست­های چسبناک، دهان خشک یا تپش قلب از نشانه‌­های دیگر این اضطراب است.

این علائم اضطراب
ناشی از پاسخ “مبارزه یا پرواز” است. این پاسخ طبیعی بدن به خطر است، که
باعث انتشار مواد شیمیایی طبیعی در بدن می شود. این مواد شیمیایی ما را برای
مقابله با خطر اصلی آماده می کند. آنها ضربان قلب، تنفس، عضلات، اعصاب و هضم را
تحت تاثیر قرار می دهند. این پاسخ به معنای محافظت از ما در برابر خطر است. اما در
افراد با اختلالات اضطرابی، پاسخ “مبارزه یا پرواز” بسیار فعال است. و
این پاسخ حتی زمانی که هیچ خطر واقعی­ای وجود ندارد، وجود دارد.

چه­ چیزی باعث ایجاد اختلالات اضطرابی می­شود؟

عوامل زیادی درایجاد
پاسخ “مبارزه یا پرواز” که با اختلالات اضطرابی اتفاق می افتد، موثرند که عبارتند از:

 ژنتیک. کودکانی که یکی اعضای خانواده­­شان
دارای اختلال اضطراب باشد، بیشتر احتمال مبتلا به این اختلال را دارند. کودکان
ممکن است ژن هایی را به ارث برده باشند که موجب اختلالات اضطرابی شود.

شیمی مغزی. ژن­ها به هدایت مواد
شیمیایی مغز (به نام انتقال دهنده­های عصبی) کمک می
کنند. اگر تامین مواد شیمیایی خاص مغز با کمبود مواجه شود و یا خوب کارخوب نکنند،
می تواند موجب اضطراب شود.

شرایط زندگی. اتفاقاتی که در زندگی کودک رخ می­دهد، می تواند تنش زا و
دشوار باشد. فقدان، بیماری جدی، مرگ عزیزان، خشونت یا سوءاستفاده می تواند بعضی از
بچه ها را در معرض اضطراب قرار دهد.

 رفتارهای آموخته شده. بزرگ شدن در
خانواده­ای که در ترس و اضطراب در اعضای آن وجود دارد نیز می تواند به کودک  ترس را”آموزش” دهد.

اختلالات اضطرابی
چگونه درمان می شوند؟

اغلب اختلالات
اضطرابی با رفتار شناختی (CBT) درمان می
شوند. این یک نوع درمان با صحبت کردن است که به خانواده ها، کودکان و نوجوانان کمک
می کند تا نگرانی، ترس و اضطراب را مدیریت کنند.

رفتار شناختی به کودکان می آموزد که هر آنچه که فکر می­کنند و انجام می­دهند بر احساساتشان تاثیر می­گذارد. در رفتار شناختی ، کودکان یاد می گیرند اگر از چیزی که می ترسند دوری کنند، ترس در آنها قوی­تر خواهد شد. آنها یاد می گیرند وقتی با ترس روبه­رو شدند چگونه ترس را ضعیف و از بین ببرند.

در رفتار شناختی :

  • والدین یاد می گیرند
    با کودک مضطرب چگونه برخورد کنند. یاد می گیرند که به کودکان در مقابله با ترس کمک
    کنند.
  • بچه ها مهارت های
    مقابله ای را یاد می گیرند تا بتوانند با ترس و نگرانی کمتر روبرو شوند.

درمانگر به
کودکان کمک می کند، تمرین کنند و به همان اندازه که تلاش می کنند، از آنها حمایت کرده
و تشویق می کند. با گذشت زمان، کودکان یاد می گیرند که با ترس مواجه شوند واحساس بهتری داشته
باشند. یاد می گیرند به شرایطی که از آن می ترسند عادت کنند. آنها به آنچه آموخته
اند افتخار می کنند. و بدون نگرانی زیاد، می توانند بر روی چیزهای دیگر تمرکز کنند
– مانند مدرسه، فعالیت­ها و سرگرمی. گاهی اوقات، از داروها نیز برای کمک به درمان
اضطراب استفاده می شوند.

چگونه می توانم
به کودکم کمک کنم؟

 اگر کودک شما اختلال اضطرابی داشته باشد، در اینجا
راه هایی برای کمک به شما وجود دارد:

  • یک درمانگر آموزش دیده را پیدا کنید و کودکانتان را به تمام انتصابات درمانی اختصاص دهید.
  • با یک درمانگر آموزش دیده صحبت کنید و بپرسید چگونه می توانید بهترین کمک را به فرزند خود داشته باشید.
  • به فرزندتان کمک کنید با ترس روب­رو شود. از متخصص روانشناسی بپرسید که چگونه می­توانید به فرزندتان به تمرین در خانه کمک کنید. فرزند خود را برای تلاشش برای مقابله با ترس و نگرانی تحسین کنید.
  • با کودکان در مورد احساساتشان صحبت کنید. به صحبت­هایشان گوش دهید و بگذارید آنها بفهمند که شما درکشان می کنید، دوستشان داشته­ باشید و قبولشان داشته باشید. رابطه ی دلسوزانه شما با فرزندتان کمک می کند تا نقاط قوت درونی ایجاد کند.
  • فرزندتان را تشویق کنید تا گام های کوچک به جلو بردارند. اجازه ندهید فرزندتان تسلیم شوند یا به­خاطر ترسشان از انجام آن اجتناب کنند. به آنها کمک کنید تا گام های مثبتی را در پیش بگیرند.
  • صبور باشید. برای رضایت­بخش بودن درمان مدت طولانی برای بچه­ها ودرمانگر بهتر است.

مرکز مشاوره مهر، همراه خوب خانواده:

مرکز روانشناسی مهر یکی از معتبرترین موسسات روانشناسی در تهران (محله سعادت آباد) است که با کادر کاملی از روانشناسان خبره، شما را در راهِ یافتن روانی سالم همراهی میکند.

پیشنهاد میکنیم همچنین ببینید  توصیه های خوراکی قبل و بعد رابطه جنسی
-->

لینک خبر

برروی تصویر کلیک کنید تا اپلیکیشن برای شما دانلود شود
نمایش بیشتر

علی اکبر

سیراف بعنوان مجله خبری و تفریحی از سال 96 فعالیت خود را آغاز کرده است، تمام تلاشم انتشار محتوای سالم و منحصر بفرد مورد نیاز کاربران ایرانی با رعایت قوانین جمهوری اسلامی ایران می باشد،

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

دکمه بازگشت به بالا
بستن