چه موضوعاتى را امام على(ع) در مورد سلطه امویان پیش بینى مى کرد؟

ظلم و استبداد و استیثار بنى امیه و اینکه دیگر از این عدل و مساوات امروز خبرى نخواهد بود و از «لا یتخذ بعضنا بعضا اربابا من دون الله»(۱) و از اینکه «لن تقدس امه حتى یؤخذ للضعیف حقه…»(۲) خبرى نخواهد بود که فرمود: «… لا یکون انتصار احدکم منهم الا کانتصار العبد من ربه»(۳) مسلم بن عقبه در وقعه مدینه از مردم بیعت بر عبودیت و غلامى یزید گرفت. این طور، پیش بینى مولا محقق شد.

۲ اینکه نخبه ها و نیکان و فهمیدگان و روشنفکران شما را خواهند کشت، و هر سرى که در آن سر، مغزى و در آن مغز، برقى از روشنى موجود باشد روى تن باقى نخواهد گذاشت، که فرمود: «عمت خطتها و خصت بلیتها و اصاب البلاء من ابصر فیها و اخطآ البلاء من عمى عنها».

۳ حرمت احکام اسلام عملا از بین مى رود. حرامى باقى نمى ماند مگر آنکه حلال مى شود: «والله لا یزالون حتى لا یدعو الله محرما الا استحلوه و لا عقد الا حلوه، و حتى لا یبقى بیت مدر و لا وبر الا دخله ظلمهم أ و نبا به سوء رعیهم»(۴) عبدالله بن حنظله گفت: ما از پیش کسى مى آییم که «ینکح الامهات و الاخوات».

۴ اینکه اسلام مورد تحریف و پشت رو کردن قرار مى گیرد، عناصر غیر اسلامى وارد افکار مردم مى شود: «یکفا الاسلام کما یکفا الاناء»(۵) «ولیس الاسلام لبس الفرو مقلوبا»(۶)

همه اینها که على مثل اینکه در آینه ببیند، دیده واقع شد و یکى از دلایل محبت زائدالوصف عده‏اى نسبت به على (ع)، گذشته از سیرت و عدل و خلقش، وقوع این پیش بینى‏ها بود.

مجموعه آثار شهید مطهرى ج ۱۷ حماسه حسینى صفحه ۴۳۷. ۴۳۸

(۱) آل عمران/ ۶۴
 (۲) (نهج ‏البلاغه/ نامه ۵۳)
 (۳) (نهج‏ البلاغه، خ ۹۱)
 (۴) (نهج ‏البلاغه، خ ۹۶)
 (۵) (نهج ‏البلاغه/ خ ۱۰۱)
 (۶) (نهج ‏البلاغه/ ۱۰۶)