نامه (۴) نهج البلاغه/ نامه به بعضی از امیران لشکر

 نامه (۴)

و من کتاب له علیه السلام إلى بعض أمراء جیشه

فَإِنْ عَادُوا إِلَى ظِلِّ الطَّاعَهِ فَذَاکَ الَّذِی نُحِبُّ وَ إِنْ تَوَافَتِ الْأُمُورُ بِالْقَوْمِ إِلَى الشِّقَاقِ وَ الْعِصْیَانِ فَانْهَدْ بِمَنْ أَطَاعَکَ إِلَى مَنْ عَصَاکَ‏ وَ اسْتَغْنِ بِمَنِ انْقَادَ مَعَکَ عَمَّنْ تَقَاعَسَ عَنْکَ فَإِنَّ الْمُتَکَارِهَ مَغِیبُهُ خَیْرٌ مِنْ مَشْهَدِهِ وَ قُعُودُهُ أَغْنَى مِنْ نُهُوضِهِ

 نامه به بعضی از امیران لشکر

رزمندگان موفّق و عاشقان شهادت

اگر از مرکب مخالفت پیاده شدند و به سایه‏سار اطاعت نشستند این همان است که ما می‏خواهیم، و اگر کار به ناسازگاری و درگیری کشید با یارانت بر دشمن بتاز، یارانی که دل به جهاد سپرده و عاشق شهادتند. امّا آن که دل در هوای «جبهه» ندارد و از مردن می‏هراسد، نیامدنش بهتر است و اگر بیاید، ماندنش در «سنگر» برتر از حضورش در «خطّ» است.